El enfermo imaginario
El enfermo imaginario Ce serait sans douta a moi chosa fol’a,
Inepta et ridÃcula,
Si falloibam me engageare
Vobis louangeas donare,
Et eutreprennoibam adjoutare
Des lumieras au soleillo
Et des etoilas au cielo,
Des ondas á Foceano
Et des rosas au printanno
Agreate quavee uno moto,
Pro toto remercimento,
Randam gratiam corpori tamaocti
Vobis, vobis deveo
Bien plus qu’a naturae et qu’a patri meo:
Natura et patre meus
Hominem me habent factum;
Mais vos me, ce qui est bien plus,
Avetis factum medicum,
Honor, favor, et gratia,
Qui in hoc corde qui voila,
Imprimant ressentimenta
Qui dureront in secula.
CHORUS
Vivat, vivat, vivat, vivat, cent fois vivat,
Novus doctor, qui tambene parlat!
Mille, mille annis, et manget, et bibat,
El seignet, et tuat!